Terugblik op Rio door Laura de Vaan 2/2

Laura de Vaan is een Paralympisch handbikester wie door ons gesponsord wordt. Regelmatig houdt ze ons op de hoogte van haar vorderingen.  Vorige week deelde wij met jullie al het eerste deel van haar terugblik op Rio, vandaag willen wij deel 2 met jullie delen.

“En dan is het alweer de dag van de wegwedstrijd. Tijdig gaan we naar het hotel waar onze fietsen staan. We zullen met twee Nederlandse dames aan de start staan. In de wedstrijd zullen we teamgenoten zijn en tevens elkaars concurrenten. En dat blijkt in de wedstrijd ook zo te zijn. Vanaf de start gaat mijn teamgenote ervan door. Ik laat het achtervolgen aan de andere rijdsters over, ze is tenslotte mijn teamgenote, daar rijd ik niet achteraan. Uiteindelijk komt alles weer bij elkaar. Het tempo is er dan helemaal uit. Niemand wil voor elkaar werken. Als er iemand tempo maakt op kop, neemt de nummer twee niet over en zakt het tempo weer. Dit zorgt ervoor dat we na ruim een ronde geneutraliseerd moeten rijden, want de wedstrijd die 5 minuten na ons is gestart, haalt ons in. Deze neutralisatie duurt bijna een halve ronde. Daarna zijn we weer vrij om te koersen.”

“Er verandert weinig. In de laatste ronde rijd ik naast mijn Amerikaanse concurrente. Ik zit daar niet lekker en wil of voor haar rijden, of achter haar. Dat maakt me op zich niet uit. Ik merk dat als ik ga versnellen, zij versnelt, laat ik het tempo zakken, dan laat zij het tempo zakken. Uiteindelijk weet ik toch voor haar te komen. In deze positie kan ik makkelijker de bochten nemen die eraan komen. Het is niet ver meer naar de finish. We rijden met z’n drieën naast elkaar. Eigenlijk ideaal, onze belangrijkste concurrente zit achter ons. Maar dan wordt de weg weer breder en besluit zij, op twee kilometer van de streep, te demarreren. Ik word even ingesloten en moet om twee andere rijdsters heen. Het gat met de nummer 1 kan ik niet meer dichten in de laatste kilometer, ik weet wel de andere rijdsters achter mij te houden en mag het zilver in ontvangst nemen. Dit zilver krijgt voor mij  nog extra glans als ik zie dat mijn teamgenote het brons weet te bemachtigen.”

“Het duurt nog even voor de huldiging zal plaatsvinden. Ik kan me dus in alle rust omkleden en alvast wat materiaal inpakken. Mijn tijdritfiets heb ik niet meer nodig. Die haal ik dus alvast uit elkaar. Het frame gaat in mijn vliegkist, de wielen gaan in tassen. Morgen wil ik wellicht nog even uitfietsen. Daarna zal ik ook mijn wegfiets inpakken. En dan is eindelijk het moment van de huldiging aangebroken. Ik geniet met volle teugen. Natuurlijk had ik graag die gouden plak gewonnen, maar deze zilveren is ook heel mooi. Ik kan tevreden terugkijken op het toernooi, de Paralympische Spelen zitten er voor mij nu op. Nog een paar dagen en dan reizen we weer naar Nederland.”

“De reis naar Nederland is lang en ik kan niet wachten mijn man en familie weer te zien. Op mijn verzoek zijn ze niet naar Rio de Janeiro afgereisd. Of eigenlijk, mijn familie zag het niet zo zitten en ik had daar geen enkele moeite mee. Ik wilde niet dat mijn man alleen naar Rio zou afreizen, en dus is ook hij thuis gebleven.”

“Eenmaal op Schiphol geland, gaan we alle vanuit het vliegtuig de bus in (één van de acht bussen) en rijden we onder politiebegeleiding naar Utrecht. Waar ons in Tivoli een onthaal wacht. Het duurt geruime tijd voor wij allemaal het vliegtuig uit zijn, en ook in Utrecht de bussen uit zijn, maar dan is het moment daar. Het is leuk, maar gelukkig duurt het niet te lang. Ik wil maar één ding en dat is mijn man en familie in mijn armen sluiten. En dat valt niet mee op het podium, ik kan in mijn rolstoel niet het podium af en voor hen is het lastig erop te komen. Snel naar de hal voor een drankje. Zij moeten een andere weg nemen dan ik. Iets wat ik op dat moment niet zo kan waarderen, wel snappen. Wij  sporters gaan nog langs de pers.”

“Maar dan is toch echt het moment daar dat ik ze in mijn armen kan sluiten. Lang duurt het niet voor we weer afscheid nemen. Ik moet mijn spullen nog ophalen. Deze staan in de Jaarbeurs op mij  te wachten. Daar aangekomen, zie ik zo waar mijn spullen staan. Alles staat netjes bij elkaar. We laden alles in mijn busje en dan rijden we naar Den Bosch.”

“Thuis wacht me een verrassing. Vrienden hebben ons huis versierd en gezorgd voor een fles (alcoholvrije) bubbels. Ze kennen mij. Ik kan mij niet meer herinneren of ik die avond verder nog iets heb gedaan. De volgende dag staat alweer de huldiging in de Grote Kerk in Den Haag op het programma en de ontvangst bij de koning. Dit was een bijzondere ervaring. In de weken die volgen, blijft het hectisch vanwege de vele huldigingen etc. Ik wist dat dit zou gebeuren en laat het lekker over me heenkomen. Ik geniet ervan, maar kijk ook uit naar onze vakantie. In oktober gaan mijn man en ik eindelijk samen op vakantie. Een moment dat voor mij een natuurlijke scheiding is voor alles wat met de Spelen te maken heeft, en mijn ‘andere’ leven waarin ik aan een proefschrift werk. Mijn streven is het manuscript van het proefschrift nog voor de kerst naar de commissie te sturen. Ik kan u vertellen dat dat is gelukt en dat ik inmiddels goedkeuring heb gekregen. In november 2017 zal ik mijn proefschrift verdedigen.”

“Na mijn vakantie wacht er nog één huldiging. Ik word nog gehuldigd in mijn woonplaats ’s-Hertogenbosch, samen met de olympische medaillewinnaars en een wereldkampioen kickboksen. Men begint met de meest recente prestatie, de wereldkampioen kickboksen. Ik haal mijn medailles alvast uit mijn jaszak in de verwachting dat ik daarna aan de beurt zal zijn. Dat blijkt niet het geval, men gaat eerst naar de olympische prestaties. Prima, dan wacht ik nog even. Ik word als laatste op het podium geroepen. Na wat vragen van het hoofd Sport neemt de wethouder Sport naast mij plaats, ook hij stelt mij wat vragen. Dan staat hij op en krijgt hij de ambtsketen omgehangen. Ik vraag mij af wat er nu gaat gebeuren. Hij is nu in functie als loco-burgemeester. Ik ben de enige die op dat moment nog op het podium staat. Het zal dus betrekking hebben op mij. Als snel hoor ik wat er gaande is. Ik krijg de sportpenning van de gemeente ’s-Hertogenbosch overhandigd. Ik weet niet wat ik moet zeggen, ik ben overdonderd. Hier had ik geen rekening mee gehouden. Het is een enorme verrassing en een hele eer. Ook mijn familie was niet op de hoogte dat dit zou gebeuren. Extra leuk dus dat mijn zusje op het allerlaatste moment ook is gekomen.”

“Een paar dagen na de huldiging in ’s-Hertogenbosch is het voor mij weer tijd om te gaan trainen. Ik heb er zin in en dat is een goed teken. In mijn rustperiode heb ik nagedacht over wat ik wil, maar daarover later meer.”

contact

contact

contact

kontakt

Laura de Vaan in actie met haar Handbike