Laura de Vaan, een bekend en winnend paralymisch handbikester, sponsoren wij al geruimte tijd. Naast haar kwaliteiten in de Paralymische topsport, was Laura sinds 2005 ook op intellectueel topniveau aan het presteren! Onlangs behaalde zij de titel dr. en in onderstaand artikel vertelt zij graag over hoe zij tot wederom een geweldige prestatie kwam! 

'13 november 2017, was ik bezig met de laatste voorbereidingen voor de verdediging van mijn proefschrift. Aangezien een aantal van u, of wellichte vele van u, niet weten wat dat inhoudt, wil ik dat kort even uitleggen. Na afronding van mijn universitaire studie Nederlandse taal en Cultuur in 2005 heb ik begin 2008 een promotieplaats aan de universiteit Nijmegen weten te bemachtigen. Het was de bedoeling me verder te verdiepen in de opslag en verwering van nieuwe woorden in het geheugen of zoals de titel van mijn proefschrift uiteindelijk luidde onderzoek te doen naar ‘Mental representations of Dutch regular morphologically complex neologisms’. Ik had voor het doen van mijn onderzoek een tijdelijke aanstelling aan de universiteit, en mocht het dus werk noemen. Ik kreeg er tenslotte voor betaald. Dit gold tot ergens in 2013. Toen liep mijn contract aan de universiteit af, maar was mijn onderzoek om verschillende redenen, maar topsport was wel de belangrijkste, nog niet voltooid. Vanaf dat moment heb ik, met behoud van mijn werkplek, in mijn eigen tijd verder gewerkt aan mijn onderzoek. In december 2016 heb ik het manuscript ingestuurd naar een commissie die zou beoordelen of het van voldoende kwaliteit was om een verdediging te mogen voeren. Eind januari 2017, om precies te zijn 27 januari, kreeg ik toestemming. Op dat moment kon ik een datum gaan prikken. Omdat begin april mijn wedstrijdseizoen begon, heb ik besloten de verdediging uit te stellen tot ruim na mijn wedstrijdseizoen. Om zo te veel stress te vermijden. Te veel stress zou mijn resultaten in de wedstrijden niet ten goede komen, maar zou ook mijn verdediging en de voorbereidingen daarvan niet ten goede komen. En zo kwam ik uit op 15 november 2017 als datum voor mijn verdediging.

En zo ben ik terug bij het moment waarmee ik dit artikel begon, twee dagen voor mijn verdediging. Hoe heb ik mij nu voorbereid op de verdediging. Dat is lastig. Ik wist van tevoren niet wat er gevraagd zou worden en ik heb mij dus zo breed mogelijk voorbereid. En toch moest ik ook de onderwerpen inperken, de tijd was niet oneindig. Ik heb mijn proefschrift nog eens helemaal doorgenomen en alle resultaten overzichtelijk op papier gezet. Ik heb gekeken naar verschillen in resultaten en waar deze uit voort zouden kunnen komen, ik heb ook gekeken naar de nodige literatuur waarop mijn onderzoek is gebaseerd. Maar ook naar literatuur waarin min of meer vergelijkbaar onderzoek werd gedaan, maar men tot andere inzichten kwam. Ik heb in mijn voorbereidingen nagedacht waaruit deze verschillen zouden kunnen zijn ontstaan.

Het proces van voorbereiden had veel weg van het proces van voorbereiden op belangrijke wedstrijden. Je bepaalt wat je allemaal nog wilt doen en wat nog haalbaar is in de tijd die rest tot het belangrijke moment. Op het moment dat je dat allemaal bepaald hebt, ga je aan de slag en vink je alles één voor één af en dan is op een gegeven moment het belangrijke moment aangebroken. En ongeacht dat een wedstrijd of een verdediging is, er zijn altijd zaken die je nog had willen doen, maar op een gegeven moment moet je gewoon de prestatie leveren, zo goed als je kunt. En zo voelde het bij de verdediging ook. Ik had nog veel meer willen doen, maar ik kon bezig blijven. Dus toen de dag was aangebroken, moest het gewoon gebeuren. De avond voorafgaand aan de verdediging waren de eerste zenuwen merkbaar, en ook de ochtend van de verdediging merkte ik dat er zenuwen waren. En dat is in mijn geval maar goed ook, ik heb enige zenuwen nodig om goed te presteren. Het gevoel van zenuwen is mij bekend. Ik krijg dan nauwelijks een hap door mijn keel, maar wetende dat mijn verdediging om 12.30u zou plaatsvinden, moest ik goed ontbijten. Vlak voor de verdediging zou ik zeker niets naar binnen krijgen. En dus heb ik uitgebreid, zij het met lange tanden, ontbeten.

En dan is het 12.20u. De gasten gaan de zaal in en ik sta bij de ingang waar ik iedereen zie. De pedel (persoon die zich bezig houdt met alle academische zittingen van de universiteit, en in het bijzonder ook met het regelen van zaken omtrent de promotieplechtigheid van personen die een academische promotie afronden) adviseert geen contact te hebben met de mensen die binnen komen, maar ik geniet ervan iedereen te zien en gedag te zeggen. Het leidt mij niet af van datgene wat staat te gebeuren.

En dan is het echt zover en ga ik de zaal in. Als ik tussen mijn paranimfen sta, komt het cortège binnen en begint de academische zitting. In Nijmegen wordt deze geopend met gebed. Daarna is aan mij het woord. Ik mag in 10 minuten het publiek uitleggen wat ik heb gedaan voor ik word ondervraagd door de leden van de promotiecommissie. 50 Minuten lang beantwoord ik vragen. Nadat ik de eerste vraag heb weten te beantwoorden zijn mijn zenuwen weg en krijg ik zelfs plezier in de verdediging. De meeste vragen kan ik zonder enige moeite (behalve dat ik moeite heb een antwoord in het Engels te formuleren) beantwoorden. Eén vraag weet ik niet of minder goed te beantwoorden. Maar na die vraag pak ik de draad snel weer op en moet ik zelfs moeite doen de vragensteller niet te onderbreken. Ik popel van verlangen om de vraag te beantwoorden en het commentaar te weerleggen. En dan komt de pedel binnen en klinken de woorden ‘Hora Est’. Daarmee is mijn verdediging ten einde. De commissie trekt zich terug voor de beraadslaging. 

Na beraadslaging keert de commissie terug en hoor ik het verlossende woord. Mijn verdediging is geslaagd! Ik mag mij doctor noemen en dr. voor mijn naam zetten, iets dat ik alleen in bepaalde situaties zal doen. Mijn promotor spreekt mij nog toe en ik geniet van haar lovende woorden. 

En dan is het tijd voor feest! Een jarenlang proces is afgerond. Eenvoudig was het niet altijd, zeker niet door de combinatie met topsport, maar het resultaat mag er wezen. Al zeg ik het zelf. 

Bij de voorbereidingen heb ik niet alleen oog gehad voor de verdediging. Ik wilde zelf natuurlijk ook goed voor de dag komen. En zo kwam het dat ik een galajurk liet vermaken en dat ook mijn rolstoel een kleine metamorfose onderging. De jurk werd gesloten door middel van een lint in de vorm van een vlecht. Deze viel echter achter mijn rolstoelleuning weg. De hoes van mijn rugleuning is echter makkelijk te vervangen. O4 heeft een extra rughoes ter beschikking gesteld en het atelier dat mijn jurk vermaakte, heeft met de weggenomen stof een ‘vlecht’ op de rughoes aangebracht. Zo bleef dit detail van mijn jurk zichtbaar, zij het op de rughoes. Dus wil u een keer iets bijzonders met uw rolstoel doen, denk dan eens aan het aanpassen van de rughoes!'

Laura: namens ons complete team, nogmaals van harte met wederom een prestatie op topniveau!

contact

contact

contact

kontakt

Promotie Laura de Vaan O4 Wheelchairs