Laura de Vaan, Paralympisch handbikester gesponsord door O4 Wheelchairs, deelt met regelmaat haar avonturen en ervaringen welke zij mee maakt zowel in haar carrière als atleet en als privé met haar O4 OlympicHopper rolstoel. Deze editie vertelt Laura over hoe zij tijdens haar trainingen voor onvoorziene uitdagingen komt te staan en hoe zij deze, zelfstandig dat zij is, oplost!

Het is maart 2018 en ik ben op trainingsstage op Mallorca. Hier werk ik met twee heren uit de H3 categorie aan mijn vorm. Alle drie worden we door dezelfde trainer getraind. Dat betekent dat we eigenlijk alle trainingen min of meer samen kunnen doen.

Zo zijn we op een van de laatste dagen van ons verblijf lekker met een langere duurtraining bezig als mijn band klapt. In één keer rijd ik op de velg. We zoeken een geschikte plek om te stoppen en mijn band te vervangen. Ik heb een reservebandje bij me dus dat zou geen problemen moeten opleveren. Eenmaal uit mijn fiets haal ik het betreffende wiel van mijn fiets (dat is niet strikt noodzakelijk, maar werkt wel zo makkelijk). Dan zie ik dat mijn band niet zomaar geklapt is, mijn velg is kapot. Het heeft dan ook geen zin er een nieuwe band op te liggen. Wat nu? 

Voor mij zit er niets anders op dan naar het hotel terug te keren. Ik zit daar echter meer dan 25 kilometer vandaan. De heren willen, galant als ze zijn, met mij mee terugfietsen, maar ze kunnen niets voor me betekenen. Van mij mogen ze hun training vervolgen en als er echt nood aan de man is, dan bel ik ze wel. Ik ga op pad. Al snel ben ik het gebonk op mijn lekke achterband helemaal beu. Ik krijg een ingeving. Ik haal de binnenband uit de buitenband en rijd alleen op de buitenband verder. De velg is toch al kapot, die kan ik niet verder slopen. Zonder binnenband rijdt het een stuk comfortabeler. Het gebonk werd veroorzaakt door het ventiel van de binnenband, opgepompt heb ik van het ventiel natuurlijk geen last van, maar leeg is dat stuk dikker dan de rest van de binnenband.

Ik rijd niet heel hard naar het hotel, maar heel vervelend is het ook niet. Ik vermijd wel de boulevard met zijn klinkers, dat lijkt me dan wel weer onaangenaam. Uiteindelijk heb ik toch bijna 60km op de teller staan, al is dat wel iets minder dan de geplande 80km. Eenmaal gedoucht en omgekleed ga ik op zoek naar een fietsenmaker die mij aan een nieuwe velg kan helpen en het wiel ook kan spaken. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb zo een paar fietsenmakers gevonden, maar geen fietsenmaker die mij aan de juiste maat velg en bijpassende spaken kan helpen (de velg moet niet alleen de juiste hoogte hebben, maar ook nog eens het juiste aantal spaken). Dat was dus te makkelijk gedacht, ook al gaat het om de gangbare wielmaat 28”. Als je een wiel van een racefiets kapot rijdt, kun je een compleet nieuw wiel kopen. Dat geintje gaat niet op bij een handbike. Vanwege de speciale bevestiging van het wiel aan het frame moet ik mijn eigen naaf kunnen gebruiken.

Dan oppert er iemand of ik niet mijn rolstoelwielen op mijn handbike kan monteren. Ook dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar als ook de laatste fietsenmaker mij niet kan helpen, vraag ik of hij mij aan het juiste gereedschap kan helpen om de assen uit de naven van mijn handbikewielen te draaien. Hij heeft het juiste gereedschap niet, maar in de buurt zit een ijzerwarenhandel, zij kunnen mij wel helpen. Eén probleem, die winkel is alleen met trappen te bereiken. Als er even geen of minder klanten zijn, fietst één van zijn medewerkers voor mij naar de betreffende winkel. Diegene draait ook nog de as voor mij los en ik krijg alles mee. Na de betreffende medewerker natuurlijk te hebben betaald voor het gereedschap dat hij voor mij heeft gekocht, ga ik weer naar het hotel.

De volgende ochtend lukt het mij mijn rolstoelwielen op mijn fiets te monteren. Het ziet er wel een beetje gek uit, een handbike met wielen waarop hoepels zitten. Maar het belangrijkste is dat ik kan fietsen! Die dag draaien we nog een goede training, met intensieve blokken. Bij terugkomst in het hotel monteer ik weer de gebruikelijke assen in mijn rolstoelwielen en zet ze weer op mijn rolstoel. Die heb ik tenslotte de rest van de dag gewoon nodig. Nog één training te gaan en dan zit het trainingskamp er weer op.

Voor de laatste herstel- annex duurtraining monteer ik wederom mijn rolstoelwielen op mijn handbike. Het is heerlijk weer en we genieten van het handbiken. Op 4 km van het hotel maakt één van mijn wielen een verontrustend geluid. Heel langzaam rijd ik naar het hotel. Mijn wiel zwiept alle kanten op. Mijn lagers blijken stuk. Dat is wel een probleempje. Nu is ook één van mijn rolstoelwielen stuk. Maar die heb ik wel nodig om me voort te kunnen bewegen.

Eénmaal terug in het hotel knutsel ik preventief mijn rolstoelwielen op mijn rolstoel. Eén van de twee wielen zit goed, de kapotte natuurlijk niet. Maar ik krijg het voor elkaar om ermee te rijden, al is het niet ver. Ik red me ermee. Mijn vader brengt een nieuw wiel mee naar het vliegveld, dus dan is het weer opgelost.

Ik leer een paar dingen. Neem altijd een reservewiel mee op trainingskamp (heb ik nog nooit gedaan, maar een volgende keer gaat er zeker een reserve voor- en achterwiel mee). Ik heb ook geleerd hoe een quick-release as in elkaar zit. Deze heb ik heel vaak in en uit elkaar gehaald tijdens de laatste uren van mijn trainingskamp.

Of het verstandig was mijn rolstoelwielen te monteren op mijn handbike weet ik niet. Het had geen probleem geweest als de diameter van beide assen (handbike- en rolstoelwielen) dezelfde was geweest. Het ging mis omdat de diameter van de as van mijn rolstoelwielen groter was dan de diameter van mijn handbikewielen. Er zat dus speling op. Ik heb echter wel mijn trainingskamp goed kunnen afronden. Ik weet dus niet wat ik een volgende keer zou doen…..

contact

kontakt

contact

contact

Laura de Vaan - O4 Wheelchairs - Handbike - Rolstoel